احمد آوایی منتخب دزفول در مجلس یازدهم

احمد آوایی منتخب دزفول در مجلس یازدهم

شناسنامه

نامسال تولدتحصیلاتشغل پیش از نمایندگی
احمد آوایی۱۳۳۰کارشناسی ارشد مدیریت دولتیقائم مقام بنیاد تعاون کل کشور
حوزه انتخابیهسابقه کاندیداتوریسابقه نمایندگیگرایش سیاسی
دزفول از استان خوزستاننهم و دهم که رد‌صلاحیت شدمجلس هفتم و هشتممستقل

«احمد آوایی» برادر «علیرضا آوایی» وزیر دادگستری دولت دوم روحانی است. احمد آوایی از اعضای گروه چریکی منصورون بود که در سال ۱۳۴۹ در خوزستان تاسیس شد و علیه نظام سیاسی ایران پیش از انقلاب، فعالیت مسلحانه می‌کرد. از جمله اعضای برجسته این سازمان، محسن رضایی، علی شمخانی و محمد جهان‌آرا هستند که بعد از انقلاب با همکاری ۶ گروه دیگر، سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی را تاسیس کردند. احمد آوایی، از یاران محمد چمران در لبنان، از موسسان حزب‌الله لبنان و پایه‌گذار سپاه پاسداران در خوزستان است. او در سال‌های ۱۳۷۰ تا ۱۳۷۵ به‌عنوان وابسته نظامی وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران در سوریه بوده‌است. اما از آن دوره به بعد، همانند بسیاری از همکاران سابق خود، فعالیت نظامی و امنیتی را کنار گذاشته و وارد فضای اقتصادی و سیاسی می‌شود.

آوایی مدت ۷ سال را در بنیاد تعاون کل کشور به فعالیت اقتصادی مشغول بوده و در مجالس هفتم و هشتم نیز به‌عنوان نماینده دزفول در کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی فعالیت کرده‌است.

احمد آوایی همچنین در سرکوب نیروهای سیاسی بعد از انقلاب نقش بسیار مهمی داشته‌است. 

پنج اولویت اصلی استان خوزستان

بنا بر تحقیق کارشناسان ایران‌وایر، پنج اولویت اصلی استان خوزستان موارد ذیل هستند:

بررسی سابقه کاری آوایی و رابطه آن با چالش‌های استان خوزستان

بخشی از سابقه کاری آوایی به شکل معناداری با چالش‌های استان خوزستان، در تضاد است. در حالی‌که، بحران‌های محیط زیستی ناشی از مدیریت استعمار‌گونه از منابع طبیعی خوزستان، نارضایتی‌های بسیاری را در میان مردم خوزستان به بار آورده و ساکنان بومی این استان حاصلخیز و ثروتمند را از نعمت‌های زمینی و زیرزمینی محروم کرده‌است، آوایی بیشتر با نیروهای نظامی و امنیتی همکاری داشته تا در حوزه های عمرانی و صنعتی. از این رو به نظر می‌رسد آوایی که از نظر سابقه کاری، نظامی و امنیتی در میان نمایندگان فعال در سرکوب‌ می گنجد، خواهد توانست فقط در بغرنج‌تر کردن چالش‌های استان خوزستان نقش داشته باشد، نه برطرف کردن آن‌ها.

با این حال سابقه نمایندگی او در مجلس هفتم و هشتم می تواند نقطه روشنی در کارنامه او در راستای چالش‌های استان خوزستان باشد. موضع‌گیری‌های توسعه‌گرایانه آوایی در این دو دوره، نشان می‌دهد که این نماینده منتخب مجلس یازدهم دغدغه‌هایی در زمینه توسعه زیرساخت‌های حوزه انتخابیه خود دارد. این دغدغه‌ها به‌طور بالقوه می‌توانند در بهبود سطح معیشت مردم، خصوصا مردم بومی استان، و نهایتا کاهش تنش‌های اجتماعی موثر باشند.

آوایی در گزارشی که در وبلاگ خود در تاریخ ۲۵ خرداد ۱۳۹۱ منتشر کرده‌، می‌نویسد: «در ابتدای دور هفتم مجلس سعی کردم تا بنیاد مستضعفان را که در امر سرمایه گذاری صنعتی و کشاورزی هم با تجربه و هم متمول بود را وارد کنم، لذا دو طرح بزرگ صنعتی و کشاورزی را به بنیاد سپردم که عبارت بودند از طرح صنایع پایین دستی پتروشیمی به نام کربن بلک و طرح پرورش بزرگترین مجتمع گاومیش داری و باغداری در محل پادگان قائمیه. طرح‌های خودرو سازی و تراکتورسازی را هم به شدت دنبال کردم که البته صاحبان سرمایه به دلیل وجود برخی شهرهای صنعتی مانند اراک، تبریز، اصفهان و …. بیشتر تمایل به سرمایه گذاری در آن شهرها را دارند تا از زیرساخت‌های صنعتی آن مانند وجود ابزار دقیق، بدون سرمایه‌گذاری مجدد بهره‌برداری نمایند و لذا مدت‌ها به‌دنبال صنایع مونتاژ بودم که موفق به شناسایی چند سرمایه گذار شدم. که متاسفانه به دلایل رکود جهانی اقتصاد و موضوع تحریم کار نیمه تمام باقی ماند.»

او همچنین به‌دنبال اتصال دزفول به راه‌آهن سراسری کشور نیز بوده‌است. هرچند تلاش برای توسعه زیرساخت‌ها و ایجاد صنایع مادر، بخشی از حرکت به سمت توسعه است، اما واقعیت این است در شرایطی که در صنایع خصوصی‌شده یا به تعبیری با رانت واگذار‌شده استان، منابع خام به تاراج رفته و سود ناشی از این صنایع به جیب مردم بومی نمی‌رود و مستقیما به مرکز منتقل می‌شود، دیگر نمی‌توان حرفی از توسعه زد. برعکس، نام این مدل به‌اصطلاح «توسعه» را تنها می‌توان بهره‌کشی و استعمار گذاشت. 

بنابراین، اگرچه ممکن است نیت نمایندگانی چون آوایی در ارائه مدل‌های توسعه این‌چنینی خیر باشد، اما تا زمانی‌که چالش‌های ریشه‌ای‌تری چون نارضایتی عمومی و ریزه‌کاری‌های آن مورد توجه قرار نگرفته‌اند، این شکل از مدل‌های توسعه‌ای نخواهند توانست آبی بر آتش نارضایتی مردم و افزایش همکاری و همدلی بین مردم و مسوولان یک استان باشند.

تطابق برنامه‌های آوایی با مشکلات حوزه انتخابیه

آوایی درباره برنامه‌های خود برای مجلس یازدهم چندان اظهارنظری نکرده‌است. ولی نگاه کوتاهی به سابقه کاری او و حضور مداوم او در کمیسیون امنیت ملی و سیاست‌خارجی مجلس‌های هفتم و هشتم نشان می‌دهد که او احتمالا باز هم عرصه سیاست کلان را به منافع منطقه‌ای حوزه انتخابیه خود ترجیح خواهد داد. 

بنابراین، نمی‌توان توقع داشت که احمد آوایی با سابقه فعالیت چریکی در لبنان و سوریه، تاسیس سپاه پاسداران و سرکوب معترضان در دهه ۶۰ در خوزستان و حضور در کمیسیون امنیت ملی مجلس، این بار تمرکز خود را صرفا بر مسائل حوزه انتخابیه  خود قرار دهد و در حل بحران آب و ریزگردها وارد عمل شود.

همچنین، در شرایطی که نظام در خوزستان و خصوصا ماهشهر در قضیه گران کردن بنزین آتش دوشکا به روی مردم در نیزار و جراحی گشود، بعید به نظر می‌رسد که نماینده‌ای با وابستگی‌های سیاسی محکم به نیروهای نظامی و امنیتی، در سمت مردم ایستاده و به‌دنبال رفع مشکلات حوزه انتخابیه خود باشد.

البته، در پاره‌ای موارد، آوایی علیه نیروهای امنیتی و نظامی، خصوصا سپاه قدس نیز موضع‌گیری کرده‌ که می‌توان آن را نقطه امیدواری دانست. برای مثال او، در شهریور سال ۱۳۹۰ در گفتگویی با خبرآنلاین گفته‌بود که مردمی که علیه بشار اسد قیام کردند، مردم متدینی بودند و نحوه ورود ایران به موضوع اعتراضات در سوریه و دفاع همه‌جانبه از بشار اسد، اشتباه بوده‌است.

گفتنی است آوایی در انتخابات مجلس نهم و دهم، از سوی شورای نگهبان رد صلاحیت شد ولی دلیل رد‌صلاحیت او هیچ‌گاه علنی نشد. 

وعده‌ها و گفته‌های به یاد ماندنی احمد آوایی

  • مشاهده اوضاع مدیریت شهرستان دزفول و سرخوردگی مردم از عدم دفاع از حقوق اولیه آن ها مرا بر این داشت تا در کنار درخواست دلسوزان وارد عرصه انتخابات شوم. احساس کردم که مردم دزفول در برابر هجمه های بدخواهان، بی پناه مانده اند و نتوانستم عافیت طلب باشم.
  • حمایت مطلق ما از سوریه کار درستی نبود. چرا‌که مردمی که در این کشور علیه حکومت تظاهرات می‌کردند مردم متدینی بودند و حرکت‌های اعتراضی خود‌جوش بود. 
  • هدف تهاجم امروز دشمن که نرم و رسانه‌ای است، نا امید کردن و دور کردن مردم شریف کشورمان از انقلاب شکوهمند اسلامی در نهایت نابودی نظام مقدس جمهوری اسلامی است.